Renzo Deurloo (51, Den Haag) had ouders met een grenzeloos vertrouwen in hem. „Jij komt er wel”, hebben ze altijd gezegd. Best bijzonder voor een familie waarin iedereen heeft gestudeerd, maar waarin Renzo pas op zijn negentiende, na vijf middelbare scholen, met een havodiploma de schooldeur uitliep.
Algemeen Dagblad, 1 februari 2026Sofie van de Waart
„Ik herinner me nog goed hoe ik op de middelbare school zat en dat ik het hele schoolsysteem als een lijdensweg ervaarde. Ik wilde gewoon wég, hup, naar buiten! Ik was druk, ik zocht altijd de randjes op en werd constant de les uitgestuurd. Ik had een vaste tafel in het kamertje van de conrector. Op een gegeven moment wilde een conrector een quotum afspreken dat ik niet vaker dan twee keer per week de les werd uitgestuurd, anders moest ik van school. Iedereen keek mij aan van: denk je dat je dat kunt, Renzo?”
Na een tussenjaar was de heao ook geen succes. De boeken waren na het eerste jaar nog niet eens uit het plastic, dus het leek iedereen beter als Renzo ging werken. „Maar toen belandde ik op de beursvloer. En wát een verademing; op de optiebeurs bleken ze juist behoefte te hebben aan drukke jongetjes met een grote bek! Opeens zat ik in een omgeving waar ik gewaardeerd werd om wie ik ben, in plaats van dat men zich aan mij ergerde. En toen ik na een jaar met een nieuwe auto bij mijn ouders aankwam, verbaasde dat mijn ouders niets – maar de buren en de mensen van de hockeyclub des te meer!”
Na de beurs begon hij een bedrijf in de installatietechniek. „Het was niet heel ingewikkeld werk, maar het was moeilijk om er de juiste mensen voor te vinden. We installeerden energiezuinige verlichting; het waren repeterende werkzaamheden waarvoor je niet per se hoogopgeleid personeel nodig hebt. Uiteindelijk kwam ik uit bij mensen met een bijzondere achtergrond. Officieel zijn dat mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt, maar dat ging bij ons direct hartstikke goed. Dat was nog voordat de Participatiewet er was en het vernieuwend was om iedereen een kans te geven.”
Aan de slag
Uiteindelijk werd het een bedrijf dat bemiddelt tussen mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt en het bedrijfsleven in kraptesectoren. Elke dag worden er vanuit GreenFox Social Return 150 mensen die anders thuis zouden zitten naar hun werk gestuurd.
Problemen oplossen
„Wij zorgen ervoor dat iemand helemaal toegerust wordt om te worden overgenomen als volwaardige werknemer en doen alles wat daarvoor nodig is. Zit je in de schulden? Dan gaan we dat eerst regelen. Heb je geen vervoer? We hebben hier swapfietsen staan. Heb je geen geld om een lunch mee te nemen naar het werk? Dan regelen we dat de Jumbo bij je thuis bezorgt. Heb je geen stevige werkschoenen, moeite met jezelf presenteren, begrijp je niet dat je ’s ochtends deodorant moet gebruiken, heb je geen wekker of moet er iemand mee naar het sollicitatiegesprek omdat je zenuwachtig bent – álle problemen pakken we aan.”
„En we komen er bijna altijd achter dat het merendeel van de problemen van praktische aard is en dus oplosbaar. Als dan blijkt dat deze medewerker – die we ook helpen met het halen van de juiste certificaten en het volgen van opleidingen – een volwaardige werknemer is geworden, mag het bedrijf deze persoon kosteloos overnemen. Ons doel is dan ook om iedereen binnen een jaar bij ons van de loonlijst te halen. En dat lukt in 80 procent van de gevallen.”
‘Ik doe iets wat ik leuk vind’
Het bedrijf is een sociale onderneming. „We hebben een maatschappelijk doel boven winstmaximalisatie. Het is dus niet mijn lucratiefste bedrijf, maar dat is helemaal niet erg. Ik doe elke dag iets wat ik écht leuk vind en ik heb gelukkig ontdekt onder welke omstandigheden ik excelleer. Maar veel buitenbeentjes voelen zich mislukt.”
„Ze hebben niemand in de buurt die in ze gelooft of die uitlegt hoe je in de juiste omgeving kunt komen. Ik had geluk met ouders die in mij geloofden. Je moet wel met zo veel energie om kunnen gaan en een sterke persoonlijkheid hebben. Zo heb ik een geweldig team om mij heen en een vrouw die goed tegengas kan geven. En inmiddels weet ik bijvoorbeeld dat ik heel blij word van veel structuur, veel sporten en een opgeruimde omgeving. Dat biedt allemaal tegenwicht aan mijn chaotische geest.”
„Ik ben blij en dankbaar met hoe alles uiteindelijk is gelopen en ik vind het fijn dat ik nu andere mensen terug kan geven wat ik zelf ook heb gekregen: vertrouwen in je kunnen. GreenFox draait nu goed en ik kom in de fase van besturen in plaats van zelf aan het roer te zitten. Eén ding weet ik zeker: in de toekomst gaan bedrijven juist vrágen om mensen met autisme, adhd of een andere specialiteit, vanwege hun unieke kwaliteiten. We hebben één miljoen mensen met een vermeende afstand tot de arbeidsmarkt, maar dat zijn geen afgekeurde auto’s, dat zijn mensen met unieke kwaliteiten die zichtbaar gemaakt moeten worden. Mijn motto is dan ook: anders zijn is juist goed.”